Mała myszka

Nie dam rady już wysiedzieć w tych czterech ścianach. Samotność jest jak oficer STASI, z kałasznikowem nad moją głową. Znalazłem gdzieś na FB wydarzenie, grupa randomowych ludzi wchodzi na Czantorię jutro, więc spakowałem śpiwór, kuchenkę, ciepłe ubrania, budzik nastawiłem na szóstą... To jest taki paradoks, bo nie mam ochoty gadać z nikim, a chcę być między ludźmi. Taki będę miał jutro klimat. Więc na 9 rano dojadę do Ustronia i stamtąd ruszę z bandą nieznanych człowieków w górę. Zapakowałem dwa śpiwory, może nie wrócę wieczorem do domu, ale zostanę gdzieś w trasie i przekimam w aucie, więc potrzebuję ciepła. Jeszcze głośnik JBL, jakbym wieczorem chciał sobie w mrozie zrobić klimat, butelka wina, fajki.

Teraz posiedziałem trochę z rodziną i znajomymi. Napiłem się wódki, pogadaliśmy o głupotach, temat przewodni to Łuksio z różdżkami, przeżywał bardzo, że umie znaleźć wszędzie wodę. Jak zawsze powtarzał wszystko po 5 razy, no tak już ma chłopak. Łuksio to mój brat najmłodszy.

Wczoraj dzwoniłem do M. Po co? Nie wiem. No, byłem na fazie. Ale też  żeby się upewnić, że to już koniec, że ma swoje życie. Jestem zablokowany, więc od razu do poczty przeszło. No taka jest ta kobieta. Ja mam tak, że do ostatniej kropli krwi przegadam temat. Ona zawsze, kiedy ją uraziłem czymś, odcinała mnie, jakbym nie istniał. Myślę, że to dobrze w tej sytuacji. Bo znów bym wpadł w ten toksyczny taniec. A tak jestem uratowany, ona już tam ma kogoś, wyciągniętego z rezerwowej puli (tak, jestem zgryźliwy, ale ona zawsze miała rezerwę, albo byłych wielbicieli, albo nowych, czekających na swoją kolej), i teraz ja znalazłem się na ławce rezerwowych. Nie chce mi się o tym gadać.

Hałas w kuchni. Od kilku dni krąży tu mysz. Nie chce się złapać, ale po hałasie wnioskuję, że może wpadła do mojej żywołapki. Normalnie poszedłbym z nią z kilometr, gdzieś nad rzeką, żeby nie trafiła z powrotem, ale dziś mi się nie chce, wyrzucę ją po prostu za próg. Idę sprawdzić...

Nie, nie złapała się. Po prostu buszuje gdzieś po szafkach. Więc będzie marudzić całą noc:)

Dobrze, że Grabaż i Koniec Świata dają nadzieję.