Dzień pierwszy

   Jestem w Polsce! Minęło dokładnie 21 miesięcy. Z lotniska odebrał mnie Łukasz (brat), pogadaliśmy trzy godziny drogi z lotniska. Byliśmy śmiertelnie głodni, śpieszyliśmy się do domu. Po drodze Łukasz zauważył znajomego z zepsutym samochodem i zaoferował pomoc, więc holowaliśmy go 30 kilometrów. Choć zdychałem z głodu, to ucieszyłem się na ten bezinteresowny gest. Poczułem się w domu:)
   A w domu jeszcze cudniej. Rozdałem upominki, dzieciaki odleciały, Nadia z Wiki nadały imiona kotkom-maskotkom i z nimi śpią, Kuba cieszy się z nowych słuchawek. Mama wyściskała mnie, rozpłakała się i powiedziała, że widzi, że nadrabiam dobrą miną. Miała rację. Też uśmiechałem sie przez łzy.
   Napiliśmy się wina (nie z dziećmi:), Monika ugotowała super obiad, mój tradycyjny wegetariański obiad na przyjazd z zagranicy - kotlety ziemniaczane, kotlety serowe i surówka z kapusty z jabłkiem.
   Cudnie, ale smutno. Zdjęcie taty w kuchni. I pomyślałem, że wszystko się w życiu jakoś rozchodzi. Tata umarł. Tania trochę też. Już jej nie ma dla mnie, świeci gwiazdula komuś innemu już. Byłem na chwilę w naszym domku. Trochę zapuszczony, czuć grzybem. Jutro napalę, posprzątam i pomieszkam, poczytam stare książki. Ładuję się tutaj.
   Kocham tu być. Mam wspaniałą rodzinę, jestem za nią wdzięczny. Nie byłbym, kim jestem, bez nich.