Wybaczysz mi?

Za oknem Włóczęgi jeszcze ciemno. Grzejnik przyjemnie dmucha.

Śniłem dzisiaj o Z. Ale nie tak jak ostatnio, nie z lękiem, z żalem, z poranieniem.

Była jakaś duża impreza. Z. siedziała na fotelu, ładnie ubrana, wymalowana, dumna, wyglądała pięknie. Podszedłem i powiedziałem, że ciągle mam serce pełne uczuć do niej, ale wiem, że nie może mi dać tego, co potrzebuję.

Jej rysy twarzy zmiękły i nagle zaczęła płakać. Pierwszy raz od zerwania popatrzyła na mnie bez zimna, obojętności i wyniosłości. Poczułem ogromną ulgę. Jakby świat wrócił na normalne tory, jakby skończył się zły sen.

Odszedłem pełny zarówno ulgi i miłości, jak i żalu, że mimo wszystko i tak nasz związek się skończył.

Ale ona poszła za mną i zaczęliśmy rozmawiać. Rozmawialiśmy jak dawniej, bez ścian, bez urazy. Dzieliliśmy się najgłębszymi myślami, nawet tymi trudnymi i nie musieliśmy się bać, że wyniknie jakieś nieporozumienie i powstanie konflikt.

W pewnym momencie powiedziała, że musi już jechać, jest gdzieś umówiona z grupą przyjaciół. Zrobiło mi się smutno, bo w czasie rozmowy zacząłem mieć nadzieję, że znów będziemy razem.

- A chciałbyś po mnie przyjechać później? - spytała.

- Odebrać cię z imprezy?

- Tak... Obiecałam wszystkim, muszę tam być. Ale chciałabym później wrócić do naszej rozmowy, do ciebie.

- Dobrze.

Tutaj się obudziłem. Poleżałem przez chwilę, zanurzony w uczuciach, żalu, wspomnieniu miłości. A kiedy zasnąłem, znowu tam byłem.

Przyjechałem po nią. Była głęboka noc. Wyszła z budynku, uśmiechnięta, szczęśliwa, że mnie widzi. Podbiegła, wtuliła się mocno.

- Jezu ale tęskniłam. Jedźmy do ciebie. Chcę, żebyśmy byli już tylko we dwójkę.

Chciałem jej powiedzieć, że ja też, ale bałem się, że jeśli pokażę jej za dużo uczuć, to znowu odejdzie. Powiedziałem jej to. Wtuliła się jeszcze mocniej.

- Nie, przysięgam. Teraz już będzie dobrze.

Przez chwilę nic nie mówiliśmy.

- Wybaczysz mi? - spytała cicho.