Pożegnanie z Zamentem i pierwsza noc w nowym miejscu

Dzisiaj wyprowadziłem się z miejsca, w którym obozowałem ostatnie dwa lata. To był bardzo emocjonalny moment. Tam miałem pracownię, prysznic, w najtrudniejszych chwilach czułem, że mam oparcie w tym miejscu. Kiedy spakowałem swoje farby, pędzle, gadżety, to usiadłem na chwilę, żeby się pożegnać. Tzn. z miejscem. Nie było nikogo oprócz mnie. Trochę się popłakałem. A później zamknąłem drzwi i wrzuciłem przez otwarty lufcik klucz do środka, żeby już tam nie wracać, nie musieć się z kimś stamtąd widzieć, żeby przekazać klucze.

Przeniosłem się w inną cześć miasta. Blisko jest siłownia (prysznic, toaleta), park, Odra. Kiedyś już tutaj mieszkałem. Dwa lata temu po rozstaniu z Martą na jakieś 2 miesiące zrobiłem sobie tutaj dom.

Poczułem ulgę. Nie od razu. Najpierw trochę zagubiony zwinąłem się w kulkę i czułem, że nie dam rady, że chyba już nie mam w sobie przestrzeni, żeby zaczynać jeszcze raz. Napięcie, żal, poczucie krzywdy i niesprawiedliwości, a przede wszystkim utraty przynależności i sensu ogarnęły mnie zupełnie i totalnie. 

A później przyszło poczucie ciągłości życia, szerszego kontekstu. Przypomniałem sobie wędrówki, relacje, wyzwania, sukcesy, porażki na przestrzeni tych wszystkich lat. I z tym dopiero przyszła ulga. I poczucie, że jestem kimś więcej niż te ostatnie trzy lata, sytuacja społeczna, złamane serce.

Na razie zostaję jeszcze w mieście. Myśl o powrocie na wieś była dla mnie zbyt nieprzyjemna i bezsensowna.

Wczoraj spotkałem się z Martą w Kali, wypiliśmy kilka drinków, porozmawialiśmy. To dobra przyjaciółka. I dowód na to, że można nawiązać bliską, przyjazną relację ze swoją ex:) Powiedziała, że teraz, jak przeniosłem się bliżej niej, to może czasem mógłbym wpaść i ugotować coś z mojego kulinarnego repertuaru:)

No i teraz pierwsza noc w nowym miejscu. Ciekawe, co mi się przyśni.