Friday, 24 April 2009

Niesekciarska religia.




Niesekciarska Religia.

Bhaktivinoda Thakur.


Ludzie Indii i innych krajów mogą być podzieleni na dwie kategorie - osły i łabędzie. Z tych dwóch, osły są w większości. Łabędzie są mniejszością. Łabędzie badają znaczenie pism dla swojego własnego postępu i w ten sposób odnoszą korzyść.


Każdy ma prawo rozmawiania o duchowych tematach. Jednak można podzielić ludzi na trzy kategorie, stosownie do ich cech. Ci, którzy nie posiadają niezależnej mocy rozróżniania i oceniania, nazywani są neofitami, czyli tymi, których wiara jest słaba. Nie istnieje dla nich żadna alternatywa poza ślepą wiarą.


Jeśli nie przyjmą wszystkiego, co spisali twórcy pism, jako rozkazu Pana, upadną. Są oni w stanie zrozumieć tylko podstawowe znaczenie nauki o Bogu; nie mogą oni jednak pojąć jej subtelnego znaczenia. Dopóki nie zrobią stopniowego postępu, dzięki dobremu towarzystwu i duchowym naukom, powinni próbować awansować w życiu duchowym, przyjmując schronienie wiary. (…)


Sekciarstwo jest naturalnym produktem ubocznym Prawdy Absolutnej. Kiedy na początku mędrcy ustalają zasady duchowej nauki i nauczają o Prawdzie, nie jest ona skażona sekciarstwem. Ale zasady dotyczące celu i metod osiągnięcia prawdy, otrzymane poprzez łańcuch mistrzów i uczniów , z upływem czasu zmieniają się, stosownie do mentalności ludzi.


Zewnętrzne zasady wyznania, którymi podąża jedno społeczeństwo, nie są koniecznie akceptowana przez inne. Dlatego jedna społeczność (kraj, rasa, kontynent) różni się od innej.
W miarę jak społeczność (wyznawcy jednej z religii) stopniowo rozwija więcej przywiązania dla swoich własnych zasad religijnych (Chrześcijaństwo, Islam, Hinduizm, itd.) , zaczyna nienawidzić innych społeczności i uważa ich wyznanie za gorsze.

Te sekciarskie oznaki można od czasów niepamiętnych obserwować we wszystkich krajach. Taka postawa przeważa wśród neofitów i do pewnego stopnia może być zaobserwowana pomiędzy osobami na środkowym etapie rozwoju duchowego (madhyama-adhikari). Jednak pośród osób najbardziej zaawansowanych (uttama-adhikari) nie ma nawet śladu sekciarstwa.


Przestrzeganie konkretnych zasad religii jest jedną z głównych cech każdego społeczeństwa.


Istnieją trzy rodzaje zasad.


- Alocakagata – Zewnętrzne znaki wyznania religijnego. Przykładami alocakagata są tilak, korale na szyi, szafranowe szaty (Indie), chrzest, krzyż (Chrześcijaństwo).


- Alocanagata - różnorakie czynności praktykowane w procesie czczenia Boga. Przykłady alocanagata to wyrzeczenia, ofiary ogniowe, składanie ślubów, studiowanie pism, wielbienie bóstw, konstruowanie kościołów i świątyń, szacunek wobec poszczególnych rodzajów ksiąg (Koran, Biblia), odwiedzanie świętych miejsc.

- Alocyagata - przypisywanie Najwyższemu personalizmu, albo impersonalizmu, spekulowanie na temat nieba i piekła, opisywanie przyszłego przeznaczenia duszy.


Różnice pomiędzy społecznościami, powstałe z powodu miejsca, czasu, języka, zachowania, jedzenia, ubrania i ich natury wchłonięte są w duchowe praktyki danego regionu i stopniowo jedna społeczność staje się tak inna od drugiej, że może zaniknąć zrozumienie, że wszyscy są ludzkimi istotami (stąd wojny religijne). Te właśnie różnice sprawiają, że powstaje niezgoda, przerwanie społecznych wymian i walka, nawet do punktu wzajemnego zabijania się.


Kiedy w neoficie zaczyna dominować mentalność osła, skupia się on tylko na różnicach. Ale jeśli uda mu się rozwinąć mentalność łabędzia, wówczas nie będzie brał udziału w sporach. Raczej taka osoba spróbuje wznieść się na wyższy poziom.


Osoby na środkowym etapie zrozumienia duchowego, nie martwią się tak bardzo o zewnętrzne oznaki religii, ale za to pogrążają się w sporach na temat kwestii filozoficznych (różnice w dogmatach, założeniach filozoficznych wyznania). (…) Sprzeczności pojawiają się tak naprawdę tylko z powodu oślej mentalności.


Osoby podobne łabędziom są w stanie zrozumieć potrzebę istnienia różnych praktyk religijnych, w zależności od czyichś cech, poziomu zrozumienia, czy miejsca pochodzenia. Dzięki temu naturalnie nie będą one zainteresowane sekciarskimi sporami.

(…)


No comments:

Post a Comment